علی پاکزاد: گزارش بانک مرکزی از تراز تجاری کشور  تا پایان سال 89 منتشر شد، در این گزارش که به نظر می رسد حداقل سه ماه بعد از تنظیم بر روی سایت بانک مرکزی برای عموم قابل دسترس شده است، آمده است، صادرات نقتی کشور طی سال 89 از مرز 86.6 میلیارد دلار عبور کرده وبه این ترتیب می توان گفت صادرات قطعی نفت خام و فرآورده های نفتی در کشور طی سال های 84 تا 89 معادل 447 میلیارد دلار بوده است که به این ترتیب در صورت تحقق پیش بینی 90 میلیارد دلاری درآمدهای نفتی در سال 90 می توان گفت سر جمع درآمدهای نفتی کشور طی هفت سال فعالیت دولت نهم و دهم به رقمی بالغ بر 537 میلیارد دلار خواهد رسید که این رقم از تمام برآوردهای قبلی بالاتر است.
در مقابل رشد صادرات نفتی کشور شاهد رشد واردات هستیم، بر اساس گزارش منتشر شده از سوی بانک مرکزی، تراز تجاری کشور نشان می دهد سر جمع واردات کشور طی سالهای 84 تا 89 معادل 356 میلیار دلار بوده که در مقایسه با صادرات نفتی نشان می دهد معادل 75 درصد از درآمدهای نفتی کشور صرف واردات شده است.

همچنین سر جمع صادرات غیر نفتی کشور در این دوره نیز به رقمی معادل 88.3 میلیارد دلار رسیده، البته در این دوره شاهد رشد صادرات غیر نفتی هم هستیم، ولی با توجه به آنکه سهم محصولات پتروشیمی و مواد خام در صادرات غیر نفتی بسیار بالاست می توان گفت بخش عمده ای از رشد صادرات غیرنفتی نیز مربوط به افزایش قیمت نفت خام بوده است.
البته به رغم رشد صادرات غیر نفتی کشور طی سالهای اخیر با توجه به رشد واردات به کشور تراز تجاری از منفی 34 میلیارد دلار به حدود منفی 46 میلیارد دلار رسیده است.

هر چند در دقایق اولیه معاملات هفته کاری جدید، قیمت طلا در قالب یک شوک قیمتی بار دیگر تا 1755 صعود کرد ولی تا لحظه مخابره خبر 1728 دلار و 40 سنت موقتا تثبیت شد تا بازارهای جهانی شاهد رشد 6 دلار و 20 سنتی در مقایسه با قیمت نهایی معاملات جمعه شب گذشته باشند.

پرویز فتاح، وزیر سابق نیرو ، یکشنبه شب مهمان "پارک ملت" بود و در این برنامه زنده تلویزیونی به سوالات صریح مجری آن - شهیدی فر - پاسخ داد.

اهم سخنان فتاح به شرح زیر است:

*دوستی تعریف می کرد که یک بنده خدای بسیار فقیری که از دار دنیا فقط یک موتور و مقداری خرت و پرت داشت ، روزی دچار حادثه و نقش بر زمین شد. وقتی رسیدم ، دیدم برخاسته و دارد وسایلش را از زمین جمع می کند. هر تکه و قطعه ای که از زمین بر می داشت می گفت: خدایا شکرت! 
به او گفتم: تو که چیزی از مال دنیا نداری و همین ها هم که روی زمین ریخته اند و به این روز افتاده ای! پس شکر خدا گفتنت چیست؟
گفت: این شکر برای خداست اما اگر مسوولان بشنوند و بفهمند ، برای آنها از هر ناسزایی بدتر است.

حالا حکایت حضور پرشور مردم ما در راهپیمایی 22 بهمن است که حضورشان شکرگذاری به خداوند است و در پاسداشت اصل نظام اما در واقع تلنگری به مسوولان است اگر مسوولان متوجه باشند. مسوولان نباید این حضور را به خود بگیرند و فکر کنند که مردم برای تأیید آنها و عملکردهایشان به صحنه آمده اند و بدین ترتیب از این حضور برای خود مهر تأییدی بسازند.

مردم آمدند و گفتند که ما می دانیم چه خبر است و شما مسوولان بروید خودتان را درست کنید.

*( مجری برنامه پرسید: شما اولین وزیری بودید که بعد از وزارت ، نه تنها پیشینیان خود را منکوب نکردید بلکه به آنها احترام گذاشتید و حتی دعوتشان کردید و از ایشان مشاوره هو خواستید. چرا این کار را کردید ، مخصوصاً این که آنها از افراد غیرهمسو با شما بودند.) 
- آنها افراد با تجربه ای بودند و فارغ از تعلقات سیاسی ، مدیران مجربی بودند و می خواستم از مشورت شان استفاده کنم که در طول وزارتم ادامه داشت.
می خواستم این موضوع را باب کنم که باید به پیشینیان احترام گذاشت و حرمت نگه داشت. ما نباید راه های رفته را دوباره طی کنیم. وقتی آدم صادقی می تواند 8 سال تجربه اش را در اختیار قرار دهد،چرا این کار را نکنیم؟ من این کار را کردم و از این روش نتیجه گرفتم.

معتقد بودم که باید حرمت تمام کسانی که قبلاً در آن سمت زحمت ها کشیده اند حفظ شود . واقعاً اجازه نمی دادم کسی پشت سر وزیر قبلی پیش من حرف بزند و غیبت کند.

همان زمان اعتراض کردند که چرا با وزیران قبلی که غیرهمسو هستند تعامل می کنی؟ اما من معتقد بودم که چون مدیر قبلی با من همسو نبوده ، پس همه کارهایش غلط بوده ، باور نادرستی است. باید به همدیگر و به کسانی که قبل از ما بوده اند و زحمت کشیده اند احترام گذاشت. راهش این نیست که یک تیپا بزنیم به قبلی ها و از تجربیات آنها استفاده نکنیم.

*در روز دوم یا سوم در وزارتخانه گفتم : من جای آبادی را تحویل گرفتم و باید آن را آبادتر کنیم.

*برخلاف رویه غلط موجود ، همه معاونان و مدیران قبلی را کنار نگذاشتم و با آنها همکاری کردم. با این روش و منش مدیریتی ، وزارت نیرو در دوران وزارت من ، آرام و بی تنش بود. کارمند باید در چنین فضای آرام و بی استرسی کار کند.

*حرمت گذشتگان را حفظ نکنیم ، آیندگان هم درباره ما این گونه خواهند کرد.
من حرمت وزرای قبلی را نگه داشتم و خداوند ، بعد از من کسی را وزیر کرد که با من چنین رفتار محترمانه ای دارد. اگر اخلاق مدیریتی به این شکل نهادینه شود خیلی از مسائل حل می شود.

* برغم پیشنهاد و اصرار برخی از دوستان ، کاندیدای مجلس نشدم ، زیرا خودم را برای نمایندگی مجلس مناسب نمی دیدم ، زیرا من آدم فنی و اجرایی هستم و نمی توانم روی صندلی مجلس بنشینم و تکان نخورم و قانون بنویسم ؛ قانونگذاری مسوولیت خطیری است.

*متاسفانه مجلس دچار آسیب هایی است که به کشور ضربه می زند. مثلاً نمایندگان در حوزه آب ، آنقدر پروژه در حوزه های انتخابیه خود تعریف کرده اند که اگر بخواهیم همه آنها را اجرا کنیم ، 60 هزار میلیارد تومان بودجه باید تزریق شود که اگر سالانه 5 هزار میلیارد تومان تخصیص یابد و تورم هم صفر فرض شود که نمی شود - و پروژه جدیدی هم تعریف نشود ، 12 سال زمان نیاز است. این روند به صلاح کشور نیست.

* اگر بپرسند که مهم ترین لازمه یک مدیر چیست ای بسا خواهند گفت ایمان و تقوا و ... اما من می گویم "سعه صدر" مهم ترین نیاز مدیران کشور ماست. دردمندانه می گویم که سعه صدر و تحمل دیگران ، در میان مسوولان ما کم شده است.

* اصلاً پیامبر اسلام هم برای درست کردن اخلاق مردم مبعوث شده بودند ؛ سعه صدر ، صداقت و آمار دروغ به مردم نگفتن ، مصداق های اخلاق هستند.

* مردم می فهمند و حتی از چهره مسوولان هم متوجه می شوند که وقتی مثلاً آمار می دهند، یا می گویند رشد اقتصادی مان اینقدر شده ، یا تورم فلان اندازه شده، راست می گویند یا دروغ؟
نباید با روح مردم و با صداقت آنها بازی کرد؛ مردم و امام ، مسوولان را به اینجا رساندند و الٌا مسوولان و دولتمردان کنونی از کجا به این قدرت و جایگاه می توانستند برسند؟!
صداقت و سعه صدر نیاز بزرگ مسوولان ماست.